Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Γεννήθηκε στη Σκιάθο (1851) και ήταν γιος φτωχού ιερέα. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη Σκιάθο και στη Σκόπελο, αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων συνέχιζε την εκπαίδευσή του στη Χαλκίδα, στον Πειραιά και κατέληξε στην Αθήνα (1874), σπουδάζοντας Φιλοσοφική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με συμφοιτητή τον Γιώργο Βιζυηνό και καθηγητή τον Στέφανο Κουμανούδη. Τις σπουδές του δεν κατάφερε να τις ολοκληρώσει πάλι λόγω οικονομικών προβλημάτων, έμαθε όμως μόνος του αγγλικά και γαλλικά και για να ζήσει εργάστηκε σαν μεταφραστής σε εφημερίδες. Άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος και ταπεινός έμεινε 8 μήνες στο Άγιον Όρος δοκιμάζοντας τον μοναχισμό, τον οποίο όμως τελικά εγκατέλειψε. Παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν έχασε επαφή με την πνευματική του αναζήτηση, καθώς κατά την παραμονή του στην Αθήνα εκκλησιαζόταν και έψελνε στον Άγιο Ελισσαίο στο Μοναστηράκι, μαζί με τον εξάδελφό του και γνωστό συγγραφέα Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.
Το 1879 δημοσιεύει το πρώτο του μυθιστόρημα «Η μετανάστις» στην εφημερίδα «Νεολόγος», στο δεύτερο μυθιστόρημα του «Οι έμποροι των εθνών» (1882) δείχνει το μεγάλο του συγγραφικό ταλέντο με διαχρονικά μηνύματα, ενώ στο τρίτο του μυθιστόρημα «Η Γυφτοπούλα» (1884) -δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ακρόπολις»- προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Συνέχισε με τις νουβέλες: «Χρήστος Μηλιώνης» και «Η Φόνισσα» (1903) και το κοινωνικό μυθιστόρημα «Τα ρόδινα ακρογιάλια». Σε μεγαλύτερη ηλικία έγραψε 180 διηγήματα και 40 μελέτες αποδεικνύοντας την αστείρευτη δημιουργικότητα και αγάπη του για τη γραφή. Τα διηγήματά του συνδυάζουν συνήθως καθαρεύουσα γλώσσα στην αφήγηση και δημοτική στους διαλόγους. Είναι γεμάτα περιγραφές της καθημερινής ζωής και της φύσης, εστιάζουν στον άνθρωπο και την παράδοση και έχουν έντονη θρησκευτικότητα. Ο Παπαδιαμάντης, ο «Άγιος» των ελληνικών γραμμάτων, αν και θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των νεοελλήνων πεζογράφων και του ηθογραφικού διηγήματος, δεν είχε τη χαρά να δει τυπωμένο σε βιβλίο κάποιο έργο του. Ακόμα και η ζωή του ήταν δύσκολη, καθώς ζούσε με πλήρη αδιαφορία για τα καθημερινά, χωρίς να σκέφτεται τα οικονομικά και μοιράζοντας τα χρήματα που κέρδιζε σε φτωχούς. Ήταν πάντα λιτοδίαιτος και ολιγαρκής. Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήρεμα στο νησί του τη Σκιάθο, κάνοντας βόλτες στα ακρογιάλια της και εκκλησιαζόμενος. Άφησε την τελευταία του πνοή το 1911 από πνευμονία.