Σειρά: Τα κλασικά μας διηγήματα
Δέντρα δεν υπάρχουν μόνο στη στεριά, αλλά και στα βάθη της θάλασσας! Όπως το Γιούσουρι, ένα δέντρο θεριό κρυμμένο στα βάθη της, στοιχειωμένο και τόσο δυνατό, που όσοι επιχείρησαν στο διάβα του χρόνου να το ξεριζώσουν δεν τα κατάφεραν! Για αυτό το Γιούσουρι άκουγε από μικρός ο Γιάννος ο Γκάμαρος, και σαν μεγάλωσε κι έγινε θαλασσινός, το ‘βαλε σκοπό στη ζωή του να το κόψει, δείχνοντας σε όλους την ανδρεία του. Πόσο δύσκολο όμως είναι να το βρει μέσα στην απεραντοσύνη της θάλασσας και πόσο θάρρος χρειάζεται να το αντιμετωπίσει, σε πείσμα όλων όσων τον αποτρέπουν από αυτό; Θα καταφέρει άραγε να το νικήσει και να επιστρέψει νικητής στο νησί του; Ο ανθρωπιστής Ανδρέας Καρκαβίτσας, στο διήγημα αυτό από τα «Λόγια της Πλώρης», συνθέτει ζωντανές εικόνες της σκληρής ζωής των θαλασσινών μας ψυχογραφώντας τους και προβάλλοντας μια συμπάθεια για όλους αυτούς που μοχθούν και παλεύουν με τα στοιχειά της φύσης χωρίς ανταμοιβή και αναγνώριση. Ας ζήσουμε κι εμείς την περιπέτεια του Γιάννου κι ας παλέψουμε μαζί του για να νικήσουμε το Γιούσουρι. Γιατί πάντα αξίζει να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε για ένα καλύτερο αύριο, όσο αδύνατο κι αν φαίνεται!
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας γεννήθηκε στα Λεχαινά της Ηλείας (1865), πρωτότοκος γιος της πολύτεκνης οικογένειας του Δημήτρη Καρκαβίτσα και της Άννας Σκαλτσά. Μετά τα πρώτα του γράμματα πήγε Γυμνάσιο στην Πάτρα, όπου μελέτησε κυρίως επτανήσιους λόγιους και πεζογράφους της Α’ Αθηναϊκής Σχολής, ενώ γνωρίστηκε με τον Α. Βαλαωρίτη. Το 1883 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκεί γνώρισε τον Κ. Παλαμά, τον Κ. Χατζόπουλο και τον Γ. Ξενόπουλο. Την περίοδο εκείνη έληξε και η σχέση του με την Ιολάνθη (Γιούλη) Βασιλειάδη η οποία παντρεύτηκε πλούσιο Αθηναίο, γεγονός που συνετέλεσε στην έμπνευση της ηρωίδας της «Λυγερής» (1896), ενώ ο ίδιος δεν ξαναερωτεύτηκε ποτέ στη ζωή του. Το 1885 δημοσιεύεται το πρώτο του διήγημα «Η Ασήμω» στο περιοδικό «Εβδομάς» του Δ. Καμπούρογλου και συνεχίζει με άλλα διηγήματα, νουβέλες, άρθρα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις και λαογραφικά κείμενα, στα «Εκλεκτά Μυθιστορήματα» του Χιώτη και στην «Εστία». Το 1886 αρρώστησε στα Λεχαινά από ελονοσία και πνευμονία. Το 1888 τελείωσε την ιατρική και το ίδιο έτος επισκέφθηκε τη Δωρίδα και τη Παρνασσίδα για να συλλέξει λαογραφικό υλικό για τα διηγήματά του, όμως πάλι αρρώστησε από πνευμονία. Υπηρέτησε ως γιατρός στον στρατό και στο εμπορικό ναυτικό, με αποτέλεσμα να ταξιδέψει σε πολλά μέρη. Το 1889 κατατάχθηκε στον στρατό υπηρετώντας σε Αθήνα, Λάρισα και Μεσολόγγι όπου γνώρισε τις άθλιες συνθήκες ζωής της υπαίθρου, εντυπώσεις τις οποίες αξιοποίησε αργότερα στη νουβέλα του «Ο ζητιάνος» (1897). Το 1891 διορίστηκε υγειονομικός γιατρός στο ατμόπλοιο «Αθήναι» ταξιδεύοντας από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Μεσόγειο, συλλέγοντας υλικό και εμπειρίες από τις οποίες εμπνεύστηκε το ταξιδιωτικό του ημερολόγιο «Σ’ Ανατολή και Δύση» και τη συλλογή διηγημάτων «Λόγια της πλώρης» (1899), ένα από τα κορυφαία έργα του. Ταυτόχρονα συνέχισε να δημοσιεύει διηγήματα σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1895 τελείωσε στην Άμπλιανη Ευρυτανίας, άλλο ένα από τα κορυφαία έργα του, τη νουβέλα «Ο Ζητιάνος» (1896) και άρχισε να γράφει τον «Αρματολό» (ημιτελές μυθιστόρημα, 1906).Αν και ο Καρκαβίτσας άρχισε να γράφει στην καθαρεύουσα τη δεκαετία του 1890, έκανε στροφή προς τη δημοτική υποστήριζοντας σθεναρά το κίνημα των δημοτικιστών. Η γραφή του είναι γεμάτη με παραστατικότητα και δύναμη αντλώντας έμπνευση και ψυχογραφώντας τον λαϊκό άνθρωπο στον οποίο συμπαραστέκεται, ενώ ταυτόχρονα προβάλει κοινωνικά προβλήματα της εποχής του. Το 1898 πήρε το 1ο βραβείο με το διήγημα «Πάσχα στα πέλαγα» στον διαγωνισμό διηγήματος της «Εστίας». Το 1903 δημοσιεύεται «Ο αρχαιολόγος» (1903), ενώ ο ίδιος σταδιακά αρχίζει να ασχολείται κυρίως με την πολιτική και την προώθηση της δημοτικής γλώσσας, αρθογραφώντας στην Ακρόπολη, στον Χρόνο και στον Νουμά. Πήρε μέρος στην ίδρυση της εταιρίας «Η Εθνική Γλώσσα» (1905) και της Λαογραφικής Εταιρίας του Ν. Πολίτη (1908). Το 1910 συμμετείχε στην ίδρυση του «Εκπαιδευτικού Ομίλου» για την αναμόρφωση της Παιδείας, μαζί με τον Ι. Δραγούμη, τον Λ. Μαβίλη κι άλλους. Το 1911 του απονεμήθηκε για τη λογοτεχνική του προσφορά το παράσημο του Αργυρού Σταυρού. Συμμετείχε στο κίνημα στο Γουδί (1909) και στους Βαλκανικούς πολέμους, ενώ όταν το 1916 αντέδρασε στο κίνημα του Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, αποστρατεύτηκε και εξορίστηκε στη Μυτιλήνη. Επανήλθε το 1920 και δύο χρόνια μετά ζήτησε την αποστράτευσή του. Τότε ανέλαβε μαζί με τον Επ. Παπαμιχαήλ τη συγγραφή και επιμέλεια του Αναγνωστικού της Γ΄, Δ΄ και Ε΄ Δημοτικού. Το 1922 συγκέντρωσε σε δύο τόμους παλαιότερα διηγήματά του: «Διηγήματα για τα παλληκάρια μας» και «Διηγήματα του γυλιού». Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας μαζί με τον Αλ. Παπαδιαμάντη και τον Γ. Βιζυηνό υπήρξαν μεγάλοι εκπρόσωποι της ηθογραφίας, ενώ ήταν και ο κύριος εκπρόσωπος του νατουραλισμού στη νεοελληνική λογοτεχνία. Όμως οι κακουχίες των ταξιδιών είχαν ήδη επιδεινώσει την υγεία του. Πέθανε το 1922 σε ηλικία 57 ετών από φυματίωση του λάρυγγα και πικραμένος από την αποτυχία της «Μεγάλης Ελλάδας» και της Μικρασιατικής Καταστροφής που επακολούθησε. Σύντροφός του σε αυτά τα τελευταία χρόνια ήταν η Δέσποινα Σωτηρίου.
Λίγα λόγια για τους δημιουργούςΟ Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε στο Αιτωλικό και σήμερα ζει και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στον Βόλο. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων, κάτοχος πιστοποιητικού κατάρτισης στη Δημιουργική Γραφή (Α.Π.Θ.) και απόφοιτος του Τμ. Δημιουργικής Γραφής του Ε.Α.Π. Η μεγάλη του αγάπη για το βιβλίο τον οδήγησε στη δημιουργία της λογοτεχνικής ραδιοφωνικής εκπομπής «Μιλάμε για το βιβλίο» και στην ενεργό συμμετοχή του σε διάφορους οργανισμούς, όπως στην ΙΒΒΥ (Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου), στο Κε.Βι.Μα.Συ. (Κέντρο Βιβλίου Μαγνησιωτών Συγγραφέων) και στον Συνδέσμο Γραμμάτων και Τεχνών Θεσσαλίας. Ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα προωθώντας τη φιλαναγνωσία με συμμετοχή σε διοργανώσεις εκδηλώσεων για το βιβλίο, σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής και παρουσιάσεις βιβλίων. Ασχολείται επίσης με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά. Από πολύ νωρίς στράφηκε στη συγγραφή παιδικών και νεανικών διηγημάτων. Το «Τέταρτο Αλογάκι» (Πατάκη, 2017), βραβεύτηκε στην ψηφοφορία αναγνωστών του Public (Παιδική λογοτεχνία). Άλλα έργα του: «Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» (2007), «Το Μυστικό της Δαγκάνας (Π.Ι.Τρ. Κύπρου, 2009), «Το Χαμένο Ταίρι» (Ακρίτας/Eν Πλω, 2009), «Τα Τίμια Δώρα» (Ήρα, 2013), «Δέκατο Έβδομο Κιβώτιο» (Πατάκης, 2014), «Δημιουργική Γραφή στην Α΄, Β΄ και Γ΄ Τάξη Γυμνασίου» (Γράφημα, 2018), «Ο Θαλασσοσφυριχτής» (Αρτέον Εκδοτική, 2018), «Το παιδί με τη Φουστανέλα» (Αρτέον Εκδοτική, 2020), «Άρωμα Ευγένειας» (Νάμα, 2022), «Τα κλασικά μας διηγήματα» (διασκευή σειράς, Αρτέον Εκδοτική, 2021-2025). Επίσης, έχει συμμετάσχει με ποιήματα και πεζά σε συλλογικές εκδόσεις και ανθολογίες.
Ο Ραφαήλ Ελκάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1997 και από μικρός αγάπησε τη ζωγραφική. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ωστόσο τον κέρδισε το πάθος του για την εικονογράφηση, καθώς και για τη βυζαντινή μουσική την οποία γνώρισε στα φοιτητικά του χρόνια. Έτσι απέκτησε μια θέση στην καρδιά του, δίπλα στη ζωγραφική. Έχει συμμετάσχει σε εικονογραφημένες εκδόσεις σαν συνεργάτης και έχει εικονογραφήσει τις εκδόσεις: «Επιτέλους Κυριακή!» (Εκδόσεις Μυριόβιβλος, 2007), «Το κορίτσι που ζωγράφιζε τον άνεμο» (Αρτέον Εκδοτική, 2024).

Σειρά: Τα κλασικά μας διηγήματα
Πόλεμοι έγιναν και γίνονται πολλοί! Άλλοι για την εξουσία, άλλοι για το κέρδος κι άλλοι για την… τιμή! Κάπως έτσι, ο άδικος χαμός του γιου του βασιλιά Ψωμοφάγου από τον Φουσκομάγουλο, θα οδηγήσει σε μεγάλο πόλεμο τους Ποντικούς με τους Μπακάκους, που όμοιό τους ο κόσμος δεν έχει ματαδεί.  Τι μπορεί όμως να γύρευε ένας ποντικός στη λίμνη ; Πόσο σημαντικά είναι τα επιχειρήματα για την αρχή ενός πολέμου και ποιες οι συνέπειές του; Και οι θεοί του Ολύμπου, ποια θέση θα πάρουν σε αυτή την αντιπαράθεση κάτω στη Γη; Μια παρωδία της Ιλιάδας του Ομήρου, που διακωμώδησε ένας άγνωστος αρχαίος ποιητής και διασκεύασε αργότερα, έμμετρα και χιουμοριστικά ο Ιωάννης Βηλαράς, για να μας γνωρίσει το λάθος του πολέμου, τη σημαντικότητα των επιλογών μας, αλλά και την προτροπή κανείς να μην υπερβαίνει τα μέτρα που του όρισε η φύση!
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Ιωάννης Βηλαράς γεννήθηκε στα Κύθηρα (1771) όμως μεγάλωσε και σπούδασε στα Ιωάννινα, πατρίδα του πατέρα του, από τον οποίο έμαθε μαθηματικά, λατινικά, γαλλικά και ιταλικά. Άρχισε τις σπουδές του στην ιατρική το 1794 στην Πάδοβα της Ιταλίας, συνέχισε στην Μπολόνια και κατέληξε το 1797 στη Βενετία όπου γνώρισε πολλά μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Το 1800 επέστρεψε στα Ιωάννινα, όπου διορίστηκε γιατρός του Αλή πασά, του γιου του Βελή και του χαρεμιού. Μάλιστα, ακολούθησε τον Αλή πασά στις εκστρατείες του στη Θεσσαλία, στην Πελοπόννησο και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (1812-1817). Ο Βηλαράς αν και ασκούσε το επάγγελμα του γιατρού, ασχολήθηκε επίσης με τη φιλολογία, τη φιλοσοφία και τη βοτανική. Επικοινωνούσε με τον πνευματικό κόσμο των Ιωαννίνων (Αθανάσιο Ψαλίδα κ.ά.), αλληλογραφούσε με σημα-ντικά μέλη της κοινωνίας του Φαναρίου και αγωνίστηκε για την αναγέννηση του ελληνικού έθνους και πολιτισμού. Πρόβαλε την αξία της δημοτικής γλώσσας, θεωρείται από τους πρώτους ποιητές του νεοελληνικού πολιτισμού και έθεσε τις βάσεις για τη νεότερη λογοτεχνία μας. Επηρεασμένος από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, ήταν πολύ προοδευτικός στις ιδέες του, αφού στο έργο του «Ρομέηκη Γλόσα» (Κέρκυρα, 1814) πρότεινε ακόμα και τη φωνητική, αντί την ιστορική ορθογραφία. Αυτό ήταν και το μοναδικό του έργο που τυπώθηκε. Τα ποιήματά του -που ήταν πάντα σε στίχο ομοιοκατάληκτο- διακρίνονται σε σατιρικά όπου προσπαθούν να μας διδάξουν και σε ερωτικά όπου υμνούν τη δύναμη του έρωτα και εξελίσσονται σε βουκολικά ειδυλλιακά τοπία. Από τα πιο όμορφα ποιήματά του -και το μοναδικό που έχει σχέση με την οικογένειά του- βρίσκεται σ’ ένα πατρικό γράμμα προς έναν από τους δυο γιους του. Ο Βηλαράς έγραψε έμμετρους μύθους, γλωσσικά δοκίμια, διατριβές, επιστολές, διδακτικά κείμενα, μεταφράσεις και πεζογραφήματα όπως: «Ο Λογιότατος ταξιδιώτης», «Ο Λογιότατος ή ο Κολοκυθούλης», «Αμαρτία» και «Γνώθι σαυτόν». Μετά την πολιορκία των Ιωαννίνων από τα τουρκικά στρατεύματα, εγκατέλειψε τον Αλή πασά και κατέφυγε στο Τσεπέλοβο, όπου μάλιστα πήρε μέρος και στην οργάνωση της Επανάστασης στην Ήπειρο. Εκεί άφησε και την τελευταία του πνοή (1823) σε ηλικία 53 χρονών. Το 1827, μετά τον θάνατο του Αλή πασά, ο Αθανάσιος Πολίτης τύπωσε στην Κέρκυρα την πρώτη συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων και πεζών του.
Λίγα λόγια για τους δημιουργούςΟ Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε στο Αιτωλικό της Αιτωλοακαρνανίας κι από πολύ νωρίς στράφηκε στη συγγραφή παιδικών και νεανικών ιστοριών. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων και ζει στη Νέα Ιωνία Βόλου όπου εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά, τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων, την επιμέλεια και κριτική έργων για παιδιά και ενήλικες, την παρουσίαση βιβλίων, τη διοργάνωση φιλολογικών-λογοτεχνικών εκδηλώσεων και τη διοργάνωση σεμιναρίων δημιουργικής γραφής για παιδιά, ενήλικες και εκπαιδευτικούς (πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης). Είναι κάτοχος πιστοποιητικού κατάρτισης στη Δημιουργική Γραφή από το Α.Π.Θ., μεταπτυχιακού τίτλου στο Τμήμα Δημιουργικής γραφής του Ε.Α.Π. από το Παν. Δυτικής Μακεδονίας και υποψήφιος διδάκτορας στο Α.Π.Θ. Επιμελήθηκε και παρουσίαζε για 8 χρόνια τη λογοτεχνική ραδιοφωνική εκπομπή «Μιλάμε για το βιβλίο» στο «Ράδιο 1» του Βόλου. Διατηρεί τη στήλη «11+1 ερωτήσεις» στο Bookia.gr με συνεντεύξεις συγγραφέων και εικονογράφων και είναι αρχισυντάκτης εβδομαδιαίας λογοτεχνικής εκπομπής για το παιδικό βιβλίο στη WebTv του Bookia.gr, ενώ συμμετέχει σε επιτροπές συγγραφέων για κρίση παιδικών βιβλίων. Από πολύ νωρίς στράφηκε στη συγγραφή παιδικών και νεανικών διηγημάτων: «Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» (Παππάς, 2007), «Το Μυστικό της Δαγκάνας (Π.Ι.Τρ. Κύπρου, 2009), «Το Χαμένο Ταίρι» (Ακρίτας/Eν Πλω, 2009), «Τα Τίμια Δώρα» (Ήρα, 2013), «Δέκατο Έβδομο Κιβώτιο» (Πατάκης, 2014), «Τέταρτο Αλογάκι» (Πατάκης, 2017 /Βραβείο Public), «Δημιουργική Γραφή στην Α΄, Β΄ και Γ΄ Γυμνασίου» (Γράφημα, 2018), «Ο Θαλασσοσφυριχτής» (Αρτέον Εκδοτική, 2018), «Ημερολόγιο δημιουργικής γραφής» (Γράφημα, 2019), «Τα χέρια της θεάς» (Πατάκης, 2020), «Το Παιδί με τη Φουστανέλα» (Αρτέον Εκδοτική, 2020), «Άρωμα Ευγένειας» (Νάμα, 2022).
Ο Πρόδρομος Μάνου γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε γραφιστική και παρακολούθησε σεμινάρια χαρακτικής και αγιογραφίας με δασκάλους τους Β. Χάρο, Γ. Γουρζή, Ά. Κομιανού, Β. Τσαλαματάβ και Γ. Κόρδη. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο ΠA.Δ.Α. και από το 2001 διδάσκει γραφιστική στο Τμήμα Γραφιστικής και Οπτικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Δυτ. Αττικής. Έχει επιμεληθεί καλλιτεχνικά το Λαογραφικό Μουσείο Αμαρουσίου και το Μουσείο 13 ΔΕΕ, έχει εικονογραφήσει ιδιωτικά εκκλησάκια και φορητές εικόνες, έχει σχεδιάσει εξώφυλλα, αφίσες και δίσκους με πρώτο σταθμό την εταιρεία Polygram και πολλές έντυπες και ηλεκτρονικές εφαρμογές οπτικής επικοινωνίας. Παράλληλα ζωγραφίζει τοίχους σπιτιών, ξύλινα πορτρέτα τεχνοτροπίας Φαγιούμ, βότσαλα, παιδικά έπιπλα και κάθε καλοκαίρι σκαλίζει ξύλινες μαγκούρες, επλουτίζοντας τη μεγάλη του συλλογή. Βιβλία που έχει εικονογραφήσει: «Το δέντρο του μικρού μας κόσμου» (Αρτέον Εκδοτική, 2019), «Το παιδί με τη φουστανέλα» (Αρτέον Εκδοτική, 2020), «Τα ξωτικά του τόπου μας», (Αρτέον Εκδοτική, 2022).